تعمق

ريحانه چند روز پيش گفت: ميگم تو هم موافقي که اين احساساتي مثل دلتنگي و عشق و غم عميق وجود ندارند و ناشي از طرحواره‌هان؟ مثل برق گرفته ها گفتم : خيييييييييييلي!  بعد ذوق زده توضيح دادم که اصالت اين احساسات اصلا مشخص نيست. ما يک سري احساسات معمولي داريم به نام محبت، ناراحتي، خوشحالي و ... .ولي اينا در هر موقعيتي براي هر آدمي متفاوته پس ميتونيم بگيم احساسات عميق مثل عشق مثلا ناشي از طرحواره هاي هر شخصه که باعث ميشه عده اي ادم براش جذاب باشن که براي بقيه نيستند. يا مثلا يک اتفاقي ميفته که فقط براي يه آدم ناراحت کننده س اما براي بقيه نه. پس ميتونيم بگيم ما چيزي به نام عشق به طور خاص در قلبمون نداريم و ناشي از گذشته و پيشينه هر شخص اين احساسات به نام عشق تغيير ميکنه. 

حرف که ميزدم ريحانه مدام ميگفت دقيقا و من از اينکه در کمترين زمان ممکن، بدون اينکه اين بحث رو باهاش داشته باشم اما اينطوري مشترک باهم به اين نتيجه رسيديم شگفت زده شدم. باورم نميشد. تا الان با هرکسي درباره اين مساله حرف ميزدم متوجه نميشد. اصلا برو شما به آدما بگو اين احساسي که داري به همسرت اسمش عشق نيست. يا مثلا اين دلتنگي اي که داري اصلا وجود نداره. يا غم و اندوه عميقت. آدم ها عاشق اصالت بخشيدن به غم و شاديشونن. عاشق اينکه چيزي رو براي خودشون مقدس کنند. خودم هم همين بودم. ولي راستش وقتي مواجه شي با اين نگاه و به اين نتيجه برسي، ميفهمي چيزي که در زمان حاضر ازش داري رنج ميبري واقعي نيست و از طرف ديگه چيزي که ازش داري لذت هم ميبري اصالت نداره. در نتيجه عقل رو جلوي چشم قرار ميدي و راحت تر انتخاب ميکني و يا زندگي ميکني.

خب قبول دارم. زندگي اينطوري خيلي بي مزه ميشه اما بيايد تصور کنيد يک بار چنين چيزي رو... اينطوري ما با آگاهي مفصل به احساساتمون زندگي ميکنيم. اشتباهاتمون،‌ احساساتمون و همه همه چيزي که باهاش مواجهيم برامون خيلي ملموس ميشه. ميدونيم بايد موقع اتفاق افتادن هرکدوم چه کار کنيم و چه جوري فکر کنيم. وه! چه زندگي قشنگي...

+ اينا نتيجه هاي اين زمان و اين سن و اين اتفاقاته. مشخصه که ميتونه تغيير کنه. بديهيه که ممکنه غلط باشه. هيچ قطعيتي نداره و من هم هيچ پافشاري اي بهش ندارم. نظريه پرداز و روانشناس هم نيستم. اما به نظرم منطقي مياد و ميتونم جوابنش رو با کسي که مخالف منه بررسي کنيم و به يک اصل درست برسيم. لذا نخوايد پاره م کنيد يا قضاوت :))